Het leven is niet zo maakbaar als we denken/hopen. Dit thema kom ik steeds weer tegen. Bijvoorbeeld in deze voorbeelden:
๐ฉบ Een huisarts die vertelt: “Ik snap wel dat mijn patiรซnt bij mij komt voor een kant-en-klare oplossing, want eerlijk gezegd heb ik zelf ook het idee dat het leven gemakkelijk zou moeten verlopen.”
๐ข Mijn kind dat zegt: “Ik verveel me. Mag ik geld voor Walibi / de bioscoop / een zwemparadijs / uit lunchen gaan?”
๐ข Een zorgorganisatie die zegt: “We hebben een tekort aan mensen, dus moeten we een plan maken om aantrekkelijker te zijn dan andere organisaties in de regio.”
๐ฃ Een team dat zegt: “We hebben al zo vaak tegen de manager gezegd dat dit anders moest, maar er gebeurt niks.”
๐งณ Een medewerker die zegt: “Ik vind mijn werk niet meer zo leuk na een half jaar, dus ik ga wat anders zoeken.”
En ja, als er oplossingen zijn, is het goed om die doortastend te implementeren. Maar als je een levensthema of een dilemma gaat benaderen als een oplosbaar probleem, zorgt dat voor frustraties en blijvende onrust. Bij jezelf. In het werk. In je team of organisatie. Als die oplossing niet snel komt, voelt dat immers alsof ‘je niet geleverd krijgt wat jou beloofd was’.
Ik nodig je dan ook uit om af en toe stil te staan bij punten van onrust en je af te vragen:
- Waar gaat dit eigenlijk echt over?
- Helpt het om eerst eens te accepteren dat dit een thema voor mij/ons is?
- Is er een eenvoudige oplossing mogelijk, of is dit iets wat steeds aandacht blijft verdienen?
- Zou het voldoening kunnen geven om die aandacht te blijven investeren, omdat het onderwerp de moeite waard is?
Als je mij aan het werk treft, is de kans groot dat ik zulke vragen ook aan je ga stellen. En dat dat nieuwe perspectieven biedt. ๐
Welke van de bovenstaande vragen zou jij jezelf vaker willen stellen?
